Poczty

Stawiając pytania

3. Każda z parafii będzie z pewnością starała się, aby nadać pełniejszy i uroczystszy charakter Czterdziestogodzinnemu Nabożeństwu, procesjom eucharystycznym, troszcząc się o odnowę i powiększenie pocztów sztandarowych i duchowe przeżycie każdego ze spotkań z Panem Jezusem, obecnym pod postaciami.

W tym Świętym Dniu

Listu ciąg dalszy

2. ustanowienia kapłaństwa i Eucharystii dziękujemy we wszystkich naszych kościołach Jezusowi Chrystusowi za te wyjątkowe dary. Dzisiaj też przed południem zebrali się wszyscy kapłani z naszej Diecezji w katedrze, aby w koncelebrze wyrazić wdzięczność za łaskę kapłaństwa, słowami modlitwy mszalnej: „Boże, Ty namaściłeś Twojego Syna Duchem Świętym i ustanowiłeś Go Chrystusem i Panem, a nam dałeś udział w Jego godności, spraw, abyśmy w świecie byli świadkami odkupienia” (Msza Krzyżma).

Eucharystia i J.P. II

1. W liście apostolskim „Novo millennio ineunte” Jan Paweł II zwrócił się do nas wszystkich ze szczególną prośbą: „W XX stuleciu, a zwłaszcza w okresie posoborowym wspólnota chrześcijańska nauczyła się znacznie dojrzalej sprawować sakramenty, a zwłaszcza Eucharystię. Należy dalej iść w tym kierunku…” (NMI, 35).
Wyrazem troski Ojca Świętego o to, abyśmy istotnie podążali „w tym kierunku”,

Powierzchnia i zanęta

Wiosłował równo i nie wymagało to wysiłku,

bo dobrze utrzymywał szybkość, a powierzchnia oceanu była gładka, tylko prąd kłębił się od czasu do czasu. Pozwalał prądowi wykonywać jedną trzecią pracy i kiedy zaczęło świtać, stwierdził, że jest już dalej, niż się spodziewał być o tej godzinie.

Przed Świtem

Czuł w mroku zbliżanie się świtu,

a wiosłując, słyszał drżący dźwięk, gdy latające ryby wyskakiwały z wody, i syk ich sztywnych, napiętych skrzydeł, kiedy wzbijały się w ciemność. Bardzo lubił latające ryby: były one największymi jego przyjaciółkami na oceanie. Żal mu było ptaków, a zwłaszcza małych, delikatnych, ciemnych rybitw, które wciąż latały, rozglądając się za czymś i prawie nigdy nic nie znajdując.

Port

Czasem ktoś przemówił w jakiejś łodzi. Większość ich jednak płynęła w ciszy, przerywanej jedynie pluskiem wioseł. Za wylotem przystani rozproszyły się i każda podążyła w tę stronę oceanu, gdzie spodziewała się znaleźć ryby. Stary pamiętał, że ma wypłynąć daleko; zapach lądu pozostał już w tyle, a on wiosłował prosto w czystą, poranną toń oceanu. Dostrzegł w morzu fosforescencję wodorostów, płynąc nad miejscem, które rybacy zwali wielką studnią, ponieważ była tam nagła głębina licząca siedemset sążni, gdzie gromadziły się wszelkie odmiany ryb dzięki wirowi wytwarzanemu przez prąd uderzający o strome ściany dna oceanu.

Pobudka

Drzwi domu, w którym mieszkał chłopiec, nie były zamknięte na klucz, więc uchylił je i wszedł stąpając cicho bosymi nogami. Chłopiec spał w pierwszej izbie na składanym łóżku i stary dojrzał go wyraźnie przy wpadającym tam świetle gasnącego księżyca. Ujął chłopca łagodnie za stopę i przytrzymał ją, aż ów się zbudził, obrócił i spojrzał na niego.